Pαck

Το χρυσαφένιο μεταξωτό αερόστατο εκείνο το πρωινό ταξίδευε στον καταγάλανο ουρανό.

Αν, δεν είχε μετακινηθεί προς μία μάζα ανθρώπων που φαίνονταν κουκίδες ....

Oσο όμως κατέβαινε και νύχτωνε το χρυσό όπλο έβαλε την φλόγα του στο χρυσαφένιο αλεξίπτωτο, ο Pαck μάταια προσπάθησε να ξεφύγει απο την κακή φύση των ανθρώπων την διαφθορά.

Ο Pack κοιτούσε με τρόμο το αλεξίπτωτο που έκαιγε πάνω του. Ήταν ένα δώρο από τον αφέντη του, ένα δώρο δηλητηριασμένο.

Το μεταξωτό ύφασμα, κάποτε σύμβολο ελευθερίας, τώρα τον έκαιγε σαν φλόγες της κόλασης.

Κάθε στιγμή που περνούσε, το χρυσό όπλο, δεμένο στην πλάτη του, γινόταν όλο και πιο βαρύ, έμοιαζε να καίει πιο πολύ και από τη φωτιά.

Ήταν ένα βάρος που τον έσυρε προς τα κάτω, σε έναν κόσμο σκοτεινό και άγνωστο.

Γιατί; αναρωτήθηκε μέσα του, η φωνή του χαμένη μέσα στον καπνό.

Τον σκότωσαν η αυτοκτόνησε...

Μοντέρνος πίνακας με ακρυλικά χρώματα, και χρώματα σιλικόνης να ρέουν.